blog

Als je stopt met zoeken

Als ik de trein instap en mijn gereserveerde plek opzoek – in Zweden lijkt werkelijk alles geregeld – zie ik dat ze op mijn plek zit. Een vrouw, iets jonger dan ik, gekleed in een mooi pak, schoenen met hakken aan, de laptop op het plankje van de stoel voor haar, met haar telefoon ernaast. Waar ik normaal gesproken vriendelijk vraag of ik op mijn gereserveerde plek mag zitten – zo gaat dat vaak in de Zweedse trein – zeg ik nu spontaan ‘hej!’ en ik ga naast haar zitten. Zij groet me even warm terug.

Na zo’n vijftien minuten spreekt ze me aan. Eigenlijk heel ongebruikelijk in Zweden, waar mensen de ander liever eerst ontwijken. Totdat je bij ze thuis komt; daar merk je pas hoe warm en sociaal Zweden zijn en hoe welkom je als mens bent. Maar ze vraagt me gewoon of ik net als haar onderweg ben naar Stockholm City. Ik ben natuurlijk ook gekleed in een mooi pak, heb ook schoenen met hakken aan, zit ook met een laptop op het plankje van de stoel voor mij, met mijn telefoon ernaast. En zo komen we, als twee voor hun werk reizende professionals, aan de praat.

In de kleine twee uur die de treinreis nog duurt, vertelt ze me wie ze is, wat ze doet en waar ze voor gaat. Ze is auteur van het managementboek Trots als strategie, heeft het Bureau van Trots opgericht en ik raak oprecht geïnteresseerd. Ik vraag naar haar boek, lees de achterzijde, schrijf het ISBN-nummer op en zeg dat ik het graag wil bestellen. Dat vindt ze zo leuk, dat ze mij vervolgens vraagt wat voor werk ik doe. Ik vertel haar dat ik communicatieadviseur in Nederland ben. Dat ik mijn werk geweldig vind. Maar dat het me zo leuk lijkt, nu ik me hier steeds meer thuis voel, om ook in Zweden aan de slag te komen in mijn vak. Ik vertel haar hoe lastig dat is: het leren van de taal, die je als communicatieadviseur toch op hoog niveau wilt beheersen. Is dat haalbaar? Het opbouwen van een compleet nieuw netwerk. Waar begin je dan? Het overbruggen van de cultuurverschillen, want eerlijk is eerlijk: die zijn er wel. Hoe doe je dat? Het wonen in een dunbevolkt land met slechts drie grote steden waar het echt bruist. Waarvan Stockholm voor mij – hoewel op drie uur afstand – het best bereikbaar is. Kún je dan wel kopiëren en plakken? Nee, zo eenvoudig is het niet. Een zoektocht, dat is het. En dat begrijpt ze.

Toch zegt ze me dat ik er ook anders naar kan kijken. Dat er veel kansen liggen, mede dankzij de technologie. Dat ze me daarom adviseert om door de afstanden in Zweden heen te kijken. Dat ik waardevol ben voor haar land, omdat ik het lef heb gehad om zo’n grote stap te zetten. Dat mijn Zweeds prima van niveau is. En dat het komt, echt. Ze vertelt dat ze een manager kent bij een afval- en energiebedrijf, dertig kilometer bij mij vandaan, en ze belt haar spontaan voor mij op. Ik weet werkelijk niet wat er gebeurt. Ze zegt ook dat ze de bedrijvenadviseur van mijn gemeente volgende week treft en haar over mij zal vertellen. En ze nodigt me uit om een kop koffie te komen drinken in het gebouw waar zij kantoor houdt, een half uurtje rijden vanaf mijn woonplaats. Twee uur nadat ik – zonder enige verwachting – de trein ben ingestapt, stap ik op Arlanda Airport weer uit. Met nieuwe, positieve energie vlieg ik voor een werkweek naar Nederland.

Vier weken later tref ik Elin weer. Ze is een beetje laat, want haar jongste had vandaag zijn eerste schooldag. Ze laat me het gebouw zien met al die kleine zithoekjes en werkruimtes, waar niet alleen zij maar ook veel creatieve professionals kantoor houden: fotografen, tekstschrijvers, marketeers, webdesigners. Hier moet ik zijn! Ze vertelt me over de lezingen die ze geeft, over de Engelse vertaling van haar boek die nu al aanstaande is, over haar verhuizing van Luleå (ruim 800 km noordelijker) terug naar Dalarna en over haar overtuiging om in haar werk vooral haar hart te volgen. En wat dat met haar heeft gedaan. Andersom vraagt en luistert ze aandachtig naar de stappen die ik heb gezet. Waarna ze aanbiedt dat ik altijd mag bellen wanneer ze me ook maar ergens bij zou kunnen helpen.

We praten maar een klein uurtje, want om half tien is het tijd voor fika met haar kantoorgenoten. Waarna een Skype-afspraak met een collega in Stockholm staat gepland. “Houd me op de hoogte van je plannen en je stappen”, zegt ze als ik de deur uitstap. Ze vindt het leuk om me te volgen. En ik haar. Wauw. Als je stopt met zoeken, bestaat de kans dat je ontdekt dat je er al bent. Of: je hoeft niet eens op een bestemming aan te komen. De reis zelf is het doel. Het is echt, echt waar.